A że to prawda, ma nas przekonać dostępna od dziś przez najbliższe 2 tygodnie ekspozycja w warszawskim Muzeum Techniki. Oglądać możemy m.in. Fiata Panda EV, francuskiego Aixama Mega City oraz chiński samochód My Car. Prezentowane auta nie wydają się być kaprysem natchnionych ekologów. Są po prostu przyjazne dla klimatu, a przy tym pozwalają codziennie pokonać trasę do 100 km, przy prędkości do 100 km/h. Wprawdzie możliwości elektrycznych pojazdów nie porywają,  to  jednak w zupełności wystarczają do codziennych dojazdów do pracy, po zakupy itp.

Zdziwi się jednak ten, kto uzna, że to kres możliwości 0-emisyjnych pojazdów. Okazuje się bowiem, że zbudowane na tokijskim uniwersytecie Eliica najnowsze modele, tzw. EV, nie tylko są dużo większe, ale też potrafią rozwijać szybkość 100 kilometrów w zaledwie 4 sekundy oraz osiągać prędkość maksymalną do 370 kilometrów na godzinę przy zasięgu 200 kilometrów.
Ekspozycja, przygotowana przy współpracy z  firmą Klaster Green Stream, ma na celu promocję tego typu aut w naszym kraju. Organizatorzy przekonują, że zalety elektrycznych samochodów są niewymierne, poczynając od niezależności energetycznej, poprzez eliminację spalin CO2 i hałasu, aż po wykorzystanie naturalnych zasobów do produkcji energii. Nie bez znaczenia, że zasilanie elektryczne jest bardziej efektywne od spalinowego, a ekologiczne silniki mniej skomplikowane i tańsze. W dodatku bez większych problemów można je zastosować w niemal każdym samochodzie.

Niestety wbrew temu, co można usłyszeć i zobaczyć na wystawie, rzeczywistość polska pozostawia wiele do życzenia. Aby bowiem ten sen się ziścił, brakuje rzeczy podstawowej, tj. punktów ładowania pojazdów. Tych do końca ubiegłego roku miało powstać 30, a do czerwca 2010 r. kolejnych 100. Do dziś niestety, poza pierwszym punktem w Warszawie, nie powstał żaden. Barierą są też ceny pojazdów - na poziomie 60 tys. zł oraz podobnie jak w innych krajach ( Irlandii, Francji, Holandii) brak zachęt rządowych w postaci jakichkolwiek dotacji. To chyba tłumaczy fakt, że jak dotąd w Polsce sprzedało się zaledwie kilkanaście aut, wyprodukowanych w fabryce Impact Automotive Technologies w Pruszkowie.

Foto: Marcin Mateusz Kołakowski

Technologia zaproponowana przez Khaliliego może być wykorzystana w niemal każdych, także ekstremalnych warunkach. Jest ekologiczna, trwała, tania i zachwyca prostotą. Worki z piaskiem dobrze izolują, wyciszają, są odporne na wstrząsy sejsmiczne i powodzie. Poza tym są elastyczne, można je dowolnie kształtować co jest ich ogromną zaletą przy izolacji i konstrukcji dachów. Konstrukcja budynku z worków wypełnionych piaskiem nie wymaga zatrudniania wykwalifikowanej ekipy wykonawczej, bo jest tak prosta, że obiekt może wznieść tylko jeden człowiek.

Foto: Marcin Mateusz Kołakowski

Prace budowlane polegają na wypełnieniu worków piaskiem, następnie na ich zszyciu i spłaszczeniu w taki sposób, by uzyskały kształt cegły. Tak przygotowane worki układa się następnie jeden na drugim i dla usztywnienia konstrukcji splata drutem. Media instaluje się między workami, można też wstawić okna i drzwi. Dachy takich domów mogą być kryte gontem lub dachówką, a nawet można na nich zainstalować kolektory słoneczne. Wnętrze wykańcza się gipsem, a całość może zostać otynkowana.

Zamiast piasku do wypełniania worków można użyć ziemi, kamieni, żwiru, skał wulkanicznych czyli materiałów pochodzenia mineralnego, które nie ulegają rozkładowi, są odporne na grzyby i bakterie, są niepalne i nietoksyczne. Możliwości wyboru budulca jest naprawdę wiele i za każdym razem będzie to tani materiał. Tylko kto by chciał mieszkać w workach z piaskiem?

Wieżowiec, zlokalizowany nad Perłową Rzeką w Guangzhou, w pełni realizuje wszelkie zasady budownictwa zrównoważonego, w harmonii z otoczeniem. Widać to już na poziomie usytuowania drapacza względem stron świata, z uwzględnieniem kierunku wiatru i nasłonecznienia. Budynek skierowany jest bowiem na południe, a lejkowate otwory w jego elewacji nadają mu aerodynamiczny kształt, a przy okazji pozwalają również wykorzystać podmuchy wiatru do napędzania wewnętrznej turbiny wiatrowej. Ta zintegrowana jest z ogniwami fotowoltaicznymi, co czyni pozyskiwanie energii jeszcze skuteczniejszym. W efekcie rozwiązany zostaje problem ogrzewania,  wentylacji czy klimatyzacji budynku.

Lista zielonych technologii zastosowanych w Pearl River Tower jest długa. Mowa nie tylko o podwójnych ścianach osłonowych czy energooszczędnych oknach fasadowych albo sterowanych mechanicznie żaluzjach, które nie tylko maksymalnie pozwalają korzystać ze światła dziennego, ale i utrzymać optymalny mikroklimat wewnątrz budynku czy wentylować pomieszczenia. Pomyślano też o systemach chłodzenia sufitów, wentylacji podłogowej oraz uzdatniania i wykorzystywania deszczówki. Sam niezwykły kształt budynku oraz konieczność uwzględnienia wpływu ruchów sejsmicznych spowodował, że projekt potrzebował specjalnych rozwiązań, integrując i wykorzystując systemy konstrukcyjne zarówno stali, jak i betonu zbrojonego. Dodatkowo aerodynamiczny kształt powoduje też, że powietrze w sposób naturalny przemieszcza się po fasadzie budynku, zamiast na niego napierać. Tym samym konstrukcja wieżowca na nowo definiuje ideę budownictwa zrównoważonego, poprzez wykorzystanie najnowszych ekologicznych technologii i postępu w dziedzinie inżynierii.

Ponad 300-metrowy wieżowiec Pearl River Tower należący do CNTC Guangdong Tobacco Corporation liczy 71 pięter i ponad 200 tys. m2 powierzchni. Autorem projektu wieżowca jest kanadyjsko-amerykański architekt Gordon Hill z Pracowni SOM (Skidmore, Owings & Merrill LLP), która jest jedną z wiodących na świecie firm w zakresie urbanistyki, inżynierii budowlanej czy wreszcie nawet projektowania wnętrz.

Stefan Eberstadt, bo o nim tu mowa, wymyślił dom, którego forma balansuje pomiędzy sztuką, a architekturą i funkcjonalnością. Jego kubiczna forma i uniwersalny sposób montażu sprawiły, że dom został nazwany plecakiem.
Konstrukcję domu plecaka stanowi stalowa kabina, którą można przytwierdzić czterema stalowymi linami i czterema potężnymi kołkami wsuniętymi w ścianę do niemal każdej fasady budynku mieszkalnego. Wszystkie płaszczyzny tej kubicznej rzeźby poprzecinane są otworami okiennymi dzięki czemu miasto można oglądać z niecodziennej perspektywy. Zamiast szyb w otworach okiennych umieszczony został wytrzymały i nietłukący się poliwęglan.
Aby zwiększyć funkcjonalność domu wszystkie meble ukryto w ścianach, dzięki czemu wystrój dodatkowego pokoju można dopasować do bieżących potrzeb użytkowników.

Budując energooszczędny i przyjazny naturze dom warto także pomyśleć o małych rozwiązaniach, które przyczynią się do mniejszego zużycia naszych naturalnych surowców, a także zapewnią nam oszczędności w użytkowaniu domu czy mieszkania.

Jedną z nich są turbiny wiatrowe. Nowoczesne turbiny mają bardzo zaawansowaną budowę, co wpływa na koszt ich zakupu. Oczywiście w gospodarstwach domowych montuje się małe turbiny o mocy 100-1000 W. Ich Wirniki mają ok. 1-4m średnicy. Aby turbina została wprawiona w ruch, potrzebny jest wiatr przynajmniej o prędkości 2,5 m/s, ale dopiero przy prędkości 10m/s turbina osiąga moc nominalną. Gdy pracy turbiny sprzyjają warunki atmosferyczne, turbina może dostarczyć ok. 3 kWh energii na dobę. Oczywiście, aby pokryć zapotrzebowanie prądu dla wszystkich urządzeń, potrzeba zainstalować kilka takich turbin. Trzeba także pamiętać, ze to rozwiązanie nie gwarantuje dostaw energii codziennie przez całą dobę. Szacuje się, że wydajność turbin to 25%.

Inne rozwiązanie przyjazne dla środowiska to fotoogniwa. Technologia fotoogniw zamienia energię słoneczną w energię elektryczną. Można używać ogniwa do zasilania pojedynczych urządzeń lub dostarczać energię miejscom odległym od sieci energetycznej. Aby efektywnie wykorzystać tego typu instalację, oprócz ogniw potrzebne są też akumulatory, regulator sterujący ładowaniem i rozładowaniem ogniw i regulator napięcia. Oznacza to wysokie koszty instalacji takiego systemu. Jedno ogniwo kosztuje ok. 5 000 PLN. Oczywiście można zrezygnować ze wszystkich dodatkowych urządzeń, ale wtedy z tego typu energii będzie można korzystać tylko przy dobrej pogodzie.

Przy obecnie dostępnych sposobach pozyskiwania energii, zaleca się by łączyć alternatywne i tradycyjne źródła energii, np. ogrzewanie gazowe połączyć z kolektorami słonecznymi, albo ogrzewanie elektryczne i kocioł na biomasę. W ten sposób inwestor może korzystać z taniej energii a w przypadku trudniejszych sytuacji jest zabezpieczony w postaci tradycyjnego ogrzewania.

Podsumowując, ekologiczne i energooszczędne ogrzewanie może i nie jest najtańsze jeśli chodzi o instalację, ale nie należy patrzeć krótkowzrocznie na znikające z portfela złotówki. Wydane pieniądze pozwolą nam na mniejsze wydatki na energię w przyszłości, oraz ochronę przyrody, bez której człowiek nie mógłby żyć.

Przejdźmy do parametrów świadczących o energooszczędności ściany. Wysoka wytrzymałość mechaniczna bloków silikatowych daje gwarancję, że wybudowane z nich ściany nie będą pękały pod wpływem obciążeń z nadproży okiennych i drzwiowych, stropów oraz pod wpływem drgań wynikających np. z ruchu samochodów ciężarowych na pobliskiej drodze. Dzięki większej wytrzymałości na ściskanie w porównaniu z np. ceramiką poryzowaną, przy zastosowaniu SILKI można budować cieńsze ściany (15 –18 cm). Nie chodzi tutaj tylko o oszczędności finansowe, ale w przypadku domu energooszczędnego, gdzie należy zastosować przynajmniej 20 cm izolacji termicznej, efekt końcowy nie będzie przerażał swoją masywnością (grubością). Taka ściana będzie miała przyzwoitą grubości 35–38 cm.

Bardzo istotną cechą silikatów jest także ich duża gęstość objętościowa. Ma ona znaczenie głównie z dwóch powodów. Po pierwsze - wpływa na kilkakrotnie większą pojemność cieplną tego materiału. Z tego powodu bloczki silikatowe mają możliwość akumulacji ciepła. Jest to cecha bardzo pożądana w budynkach energooszczędnych, które nie posiadają wysokotemperaturowych źródeł ciepła. Akumulacja cieplna ścian wpływa bowiem na stabilizację dobową temperatur w domu. SILKA uwalniania zgromadzone za dnia ciepło, pozyskane z energii słonecznej, w porze nocnej, gdy temperatura zewnętrzna szybko się obniża, a niskotemperaturowy system grzewczy nie jest w stanie w krótkim czasie wystarczająco dogrzać pomieszczeń. Po drugie – duża gęstość objętościowa silikatów przekłada się na doskonałą izolację akustyczną. Przy zastosowaniu silikatów w ścianie dwuwarstwowej można więc zbudować solidny, ciepły dom. Pierwsza warstwa  - ściana z bloczków silikatowych odpowiada za wytrzymałą, stabilną konstrukcję, natomiast izolacja jest gwarancją ochrony termicznej, zapewniającej użytkownikom korzystny mikroklimat i niezbędny do wygodnego mieszkania spokój.

Zapraszamy do zapoznania się z najnowszą kolekcją domów energooszczędnych pracowni Lipińscy Domy, z których wiele zostało zaprojektowanych w technologii ściany wykonanej z bloczków SILKA. A oto kilka wizualizacji:

Jednym z zagadnień jest powietrze napływające do domu. Jest ono zazwyczaj o chłodniejszej temperaturze i trzeba je ogrzać. Potrzeba do tego drugie tyle ciepła co do ogrzania budynku, pod warunkiem, że jest dobrze ocieplony. Aby zapewnić dobrą wentylację bez dużych strat ciepła, najlepiej zainstalować rekuperator. Jest to urządzenie, które odzyskuje ciepło z wydmuchiwanego powietrza i przekazuje je do powietrza nadmuchiwanego. Pozwala to na zmniejszenie potrzebnego ciepła do ok. 30 procent oraz zmniejszenie energii potrzebnej do ogrzania świeżego powietrza do 80%. Takie urządzenia zyskują w Polsce coraz większą popularność, a w budynkach przeznaczonych na pobyt 100 osób są obowiązkowe.

Dla osób mieszkających blisko lasu lub zakładów przetwórczych mamy kolejne rozwiązanie, a mianowicie kocioł na biomasę. Ta nowoczesna technologia sprawdzi się, jeśli mamy łatwy dostęp do zakupu drewna, pelet, ziarna, pestek czy słomy. Ważne jest by droga od producenta do miejsca docelowego biomasy była jak najkrótsza. Największym mankamentem takiego rozwiązania jest fakt, że kocioł nie napełni się sam. Trzeba pamiętać o ładowaniu biomasy, potrzebne jest też miejsce do przechowania. Niektóre surowce potrzebują sporo miejsca, jak drewno, innych w ogóle nie da się przechowywać ze względu na gnicie.

Przedstawione dziś jak i w poprzednim tygodniu sposoby na oszczędne ogrzewanie to jeszcze nie wszystkie możliwości jakimi dysponujemy.

Jednak ważniejszym pytaniem jest, ile wody z naszego dachu możemy zebrać? Możemy to policzyć mnożąc powierzchnię dachu przez średnią opadów w ciągu roku. Policzyć może to za Ciebie specjalnie przygotowana aplikacja Save the rain. Wystarczy wpisać adres swojego domu, na zdjęciu satelitarnym zaznaczyć powierzchnię dachu i kliknąć „Finish”. Dokładne dane otrzymają niestety tylko mieszkańcy stanu British Columbia w Kanadzie, natomiast dla pozostałych obszarów przyjmowana jest wielkość 500 mm opadów rocznie, czyli mniej więcej tyle, co dla niektórych obszarów środkowej Polski.

W każdym razie – zabawa z programem jest prosta, a przy okazji można zaoszczędzić na wodzie.