Beton komórkowy a promieniowanie – obalamy mity (cz.1)

Nasze otoczenie, zarówno to dziewicze, jak i modyfikowane ręką człowieka, charakteryzuje naturalna promieniotwórczość. Promieniowanie to wysyłanie i przenoszenie na odległość energii w postaci ciepła, światła, fal elektromagnetycznych lub cząstek materii. Jest to zjawisko naturalne, a jego szczególnym rodzajem jest promieniowanie jonizujące, będące składnikiem ekologicznym biosfery, warunkującym prawidłowy rozwój istot żywych.

Czym jest promieniowanie?

Nasze otoczenie, zarówno to dziewicze, jak i modyfikowane ręką człowieka, charakteryzuje naturalna promieniotwórczość. Promieniowanie to wysyłanie i przenoszenie na odległość energii w postaci ciepła, światła, fal elektromagnetycznych lub cząstek materii. Jest to zjawisko naturalne, a jego szczególnym rodzajem jest promieniowanie jonizujące, będące składnikiem ekologicznym biosfery, warunkującym prawidłowy rozwój istot żywych. Jednak promieniowanie ma też swoją ciemną stronę – powoduje zmiany chemiczne i biologiczne w komórkach i tkankach istot żywych. Do momentu, kiedy nie zostaną przekroczone określone poziomy promieniowania jonizującego, nie ma powodów do obaw - wręcz uważa się, że zbyt zaniżone poziomy promieniowania nią są dobre, gdyż mogą przyczyniać się do rozwoju chorobotwórczych drobnoustrojów.


Promieniowanie, a normy i przepisy

Miarą ryzyka biologicznego jest otrzymana przez człowieka dawka promieniowania mierzona w milisiwertach (mSv). Dla statystycznego Polaka przeciętna roczna dawka wynosi ok. 3 mSv. Wymagania krajowe określone są w dwóch ustawach: Prawo budowlane i prawo atomowe oraz w rozporządzeniach wykonawczych.
Zgodnie z przepisami budynki przeznaczone na stały pobyt ludzi powinny spełnić następujące warunki:

  • Dawka graniczna (nadwyżka) promieniowania jonizującego, spowodowana stosowaniem wyrobów powszechnego użytku, emitujących takie promieniowanie, nie może przekroczyć wartości 1 mSv (jednego milisiwerta) na rok (1mSv/y),
  • Budynek nie może być wykonany z wyrobów budowlanych, w których przekroczone są graniczne zawartości naturalnych pierwiastków promieniotwórczych,
  • Średnie roczne stężenie radonu w powietrzu w pomieszczeniach nie może przekraczać 200 bekereli na metr sześcienny (Bq/m3) w budynkach oddanych do użytku po roku 1997 oraz 400 Bq/m3 w budynkach pozostałych.

Mając na uwadze dwa rodzaje narażenia istot żywych na promieniowanie (całe ciało, układ oddechowy), za podstawę oceny wyrobów budowlanych przyjęto oznaczane laboratoryjnie dwa współczynniki kwalifikacyjne: f1 oraz f2.

Współczynnik f1 betonu komórkowego produkowanego przy użyciu piasku nie przekracza wartości 0,2 - co zalicza ten materiał do grupy o wyjątkowo niskiej promieniotwórczości.

Współczynnik f1 betonu komórkowego z popiołów lotnych jest wprawdzie wyższy, ale nie przekracza granicznej wartości 1 i pod względem promieniotwórczości nie różni się od cegły ceramicznej powszechnie uznawanej za materiał "najzdrowszy".
Zasada kontroli promieniotwórczości naturalnej surowców i wyrobów budowlanych zapewnia spełnienie wymagań higieniczno zdrowotnych, zarówno krajowych jak i stosowanych w krajach UE.


Beton komórkowy a promieniowanie

Beton komórkowy to materiał powstały z naturalnych surowców mineralnych występujących powszechnie w przyrodzie (woda, wapień i piasek). Naturalne pochodzenie składników sprawia, że beton komórkowy charakteryzuje się minimalnym poziomem naturalnej radiacji. Dla porównania cegła i wyroby ceramiczne mają poziom naturalnej radiacji do pięciu razy wyższy niż beton komórkowy.

Zatem widzimy ze tezy o szkodliwym promieniowaniu emitowanym przez beton komórkowy nie znajdują uzasadnienia w faktach.
Opracowano na podstawie danych Instytutu Techniki Budowlanej oraz Centralnego Ośrodka Ochrony Radiologicznej.